Archives for

Zorg in de laatste levensfase

zorg in de laatste levensfase

Samen met twee collega’s hadden wij de zorg voor een lieve mevrouw. Soms gebeurt het dat je voor de eerste keer bij mensen over de drempel stapt en voelt: Ja, hier moet ik zijn! Noem het het lot of intuïtie, maar het is me al meerdere keren overkomen en ik geloof er heilig in dat het bestaat. Deze mevrouw en haar man voelden vanaf de eerste ontmoeting zó vertrouwd! En wij mochten hen bijstaan in een van de meest ingrijpende fasen van hun leven. Eerst was er nog hoop. Hoop op meer tijd samen. Maar die werd hen na een laatste operatie genadeloos ontnomen. De specialisten konden niks meer voor haar doen.

Meneer en mevrouw kozen voor rust, voor thuis samenzijn met zo min mogelijk hulp van buitenaf. Ze hadden immers al zoveel verdrietige dingen samen meegemaakt. Dingen die hen hadden verbonden in een niet te verbreken en immense liefde. Ook dit wilden ze samen een plekje geven. Toch vormden onze wekelijkse bezoekjes voor hen een hoogtepunt. Ze keken ernaar uit. Mevrouw genoot van een warme douche, meneer vertelde ons hun levensverhaal. Het woord “toeval” moesten ze maar uit het woordenboek schrappen, vond hij. Dat bestond helemaal niet. En zo waren wij daar, voorbestemd, dankbaar voor wat ons “toeviel”….

Maar toen kwam de dag dat het niet meer ging. Ze had meer pijn dan ze kon verdragen. Iedere prikkel werd er een teveel. Alles zelf doen was geen haalbare optie meer. Meneer was uitgeput van al het zorgen…De fantastische huisarts zorgde voor adequate pijnstilling, maar wat verder? Meer zorg thuis wilden ze niet, dat zou alleen maar meer onrust geven. Een hospice dan, opperde ik? Dat meneer dit niet meteen van de hand wees, zei genoeg, dit was voor hen de beste keus. Ook al moest hij, moesten wij, de dagelijkse zorg dan uit handen geven, deze beslissing gaf de rust die meneer en mevrouw zo nodig hadden. Liefdevol verzorgd en zonder pijn ontstond er ruimte om het aardse leven stapje voor stapje los te laten. We bezochten haar en vonden haar bijna gelukzalig in bed, genietend omdat ze niks meer hoefde. Hij streelde haar hand, terwijl hij ons de laatste bijzonderheden vertelde. Niks was onbesproken gebleven tussen hen. De sfeer was sereen… Toen haar ringen af moesten omdat haar handen vocht vasthielden, deed ze zelf haar trouwring af. Ze keek haar man indringend aan en gaf de ring terug aan hem. Zo sloot ze bewust hun aardse samenzijn af. Een zeer aangrijpend moment, zo omschreef meneer het via Whatsapp.

En ik…ik laat een traan, geraakt als ik ben door de puurheid van dit echtpaar. Hun aardse samenzijn mag dan misschien ten einde komen, ik weet zeker dat hun liefde reikt tot voorbij de dood!

Leven en sterven in het ritme van de natuur

leven en sterven in het ritme van de natuur

Hoewel we hier in het drukke Westen vaak ver verwijderd zijn geraakt van onze innerlijke biologische natuur, zijn wij mensen toch een onmiskenbaar onderdeel van alles wat leeft en sterft.

U kent daar vast ook voorbeelden van: Stormt het buiten, dan “stormt” het ook in kinderen. Zijn de dagen kort en donker, dan kruip je het liefst onder een dekentje op de bank. Maar zie je de eerste tekenen van de lente, dan lijkt het wel alsof ook wij weer ontwaken. Je voelt je meteen vrolijker, energieker. Vaak bruis je in de lente van nieuwe ideeën, ideeën die in de zomer rijpen en vrucht dragen. Komt dan de herfst, dan kun je bekijken wat je los wilt laten.

Dat kan van alles zijn: Van onzekerheid, tot een baan die je geen voldoening meer schenkt. En dan is er weer de winter, om uit te rusten en nieuwe krachten op te doen. De natuur lijkt dood, maar ondergronds ontstaat al weer nieuw leven. Zo zijn de natuur en de seizoenen een metafoor voor ons eigen leven. Het voelt goed voor mij om me daar bewust mee te verbinden.

Een plek waar je de natuur bij uitstek kunt ervaren, is natuurbegraafplaats Heidepol in Arnhem. “Natuurbegraven betekent eeuwigdurende rust in de schoonheid van de natuur”. Zo staat het op de website. En zo voelt het daar ook. Je kunt begraven worden in het bos, of in het veld, afhankelijk van je voorkeur. Op een handkar word je naar je laatste rustplaats gereden, de afscheidsviering kan bij mooi weer buiten, op een cirkelvormige open plek in het bos. Grafstenen zijn er niet, slechts een schijf van een boomstam met je naam erop markeert de plek waar je ligt. Ja, als mijn tijd is gekomen, mogen mijn kinderen me daar begraven, onder een mooie boom. Of op het veld. Zo gaat mijn lichaam dan weer op in de eeuwigdurende cyclus van leven en sterven van de natuur. Ik vind het een mooie gedachte.

En u? Wat zijn uw wensen en gedachten over uw laatste rustplaats?

Liefde is de boodschap

Er is veel te vertellen over onderwerpen rondom uitvaartzorg. Vanuit ons enthousiasme doen wij dat graag. Maar ook anderen vertellen graag over onderwerpen rondom uitvaartzorg. Het volgende blog is geschreven door Madelief, verpleegkundige bij een thuiszorgorganisatie. 

Liefde is de boodschap

Er zingt een liedje in mijn hoofd: “Love is the message, and the message is Love, from the streets to the mountains to the heavens above….. You’ve got to give it to receive.” Liefde is de boodschap. De boodschap is Liefde. En: Je moet het geven om het te ontvangen! Alles begint bij jezelf. Liefde is onze natuurlijke staat. En ik geloof dat Liefde het antwoord is op alles. Het is mijn antwoord in tijden van verwarring, angst en verdriet. Het is ook mijn antwoord wanneer ik vanuit mijn werk in contact kom met mensen die gaan sterven en met hen die om hen rouwen. Ik DOE niet feitelijk iets. Ik BEN er, in Liefdevolle aandacht. Wanneer je Liefde laat stromen, gebeuren er wonderen. Het brengt een atmosfeer van rust, vertrouwen, kracht en vrede. Maar het geeft ook ruimte voor tranen om te vloeien.

Emoties mogen eruit, kunnen even ongeremd razen… Boosheid om de oneerlijkheid van de situatie, intens verdriet, radeloosheid… En ondertussen doet de Liefde nog een stapje harder haar best. Ik voel haar stromen vanuit mijn hart en vanuit mijn handen. Ze gaat daar waar ze nodig is. Net zolang totdat de storm van emoties weer bedaart en er weer rust gevoeld wordt. En de kracht om verder te gaan…

“Tot ziens. Het was fijn dat u er was. U bent zo’n goede zuster!” Ik glimlach. Een goede zuster? Ik weet het niet hoor. Ik doe helemaal niks. Ik laat alleen maar Liefde stromen. En dat kunnen we allemaal! Want Liefde is de boodschap. En de boodschap is Liefde…

Wanneer heeft u uw liefde laten stromen?