Van Hardeveld Uitvaartzorg blog

Moeder


by Jan van Hardeveld in Nieuws

moeder

Vandaag is je honderdste geboortedag, maar jij bent al bijna zestien jaar niet meer bij ons. En wat mis ik je nog steeds. Ik mis je in de kleine en de grote dingen. Hoe vaak wil ik nog de telefoon pakken om je op te bellen om te vragen hoe het met je gaat. “Recht overeind” was het geijkte antwoord. Maar aan je stem kon ik horen hoe het werkelijk met je ging.

Ook met de belangrijke gebeurtenissen uit ons leven mis ik je enorm. Zoals het afstuderen van de meisjes, wat zou je trots zijn geweest. En hun huwelijken. En wat te denken van de geboorten van onze kleinkinderen, jouw achterkleinkinderen. Wat zou je van ze genoten hebben. Dat daar een kleine Johanna ( jouw naam) tussen zit vind ik geweldig, Voor jou zou dat niks uitmaken. Wat je wel geweldig zou hebben gevonden is de naam van onze eerste kleinzoon, Driek van Beek. Hij heet naar jouw zo innig geliefde man, mijn vader.

Wat zou je trots op ons geweest zijn mam, op wat we nu doen en hoe we nu in het leven staan. En wat heb ik veel van je geleerd. Praktische zaken, je was een duizendpoot. Koken, bakken, haken,  breien, je kon het allemaal als de beste. Die talenten heb ik niet van je geërfd. Je hamerde er steeds weer op en zodoende heb ik het hoognodige geleerd.

Wat ik ook van je geleerd heb is het geven van liefde. Jouw onvoorwaardelijke liefde voor mij en het jezelf wegcijferen voor mij is iets waar ik je altijd dankbaar voor zal zijn. Jij hebt me geleerd de moeder te zijn die ik nu ben en ik hoop dat, als ik er niet meer ben mijn kinderen met net zo veel liefde aan mij denken als ik aan jou.

Lieve mam, verloren maar nooit vergeten.

De Koesterkist


by Jojanneke in Nieuws

koesterkist
De knuffelbeer mist een oog. Och hij kon niet slapen zonder dat ding. Het hele huis ging op de kop als het kwijt was. Bijzonder eigenlijk, dat we die nog hebben. Die prachtige kaart die hij stuurde vanuit Amerika. De mooie verhalen waar hij mee thuis kwam.

En kijk nou, de cijferlijst en toegangskaartje van het eindexamenfeest. Waar dansten we toen op?

Oh en die foto gemaakt op Ameland. Hoe lang is het nu geleden? 23 jaar? Zo lang alweer? Tranen met tuiten hebben we gelachen.

Een glimlach op m’n gezicht, maar ook tranen in m’n ogen. Ik bekijk zorgvuldig alles in de herinneringsdoos, de koesterkist. Een prachtige plek, voor deze dierbare herinneringen.

Zorg in de laatste levensfase


by Madelief in Nieuws

zorg in de laatste levensfase

Samen met twee collega’s hadden wij de zorg voor een lieve mevrouw. Soms gebeurt het dat je voor de eerste keer bij mensen over de drempel stapt en voelt: Ja, hier moet ik zijn! Noem het het lot of intuïtie, maar het is me al meerdere keren overkomen en ik geloof er heilig in dat het bestaat. Deze mevrouw en haar man voelden vanaf de eerste ontmoeting zó vertrouwd! En wij mochten hen bijstaan in een van de meest ingrijpende fasen van hun leven. Eerst was er nog hoop. Hoop op meer tijd samen. Maar die werd hen na een laatste operatie genadeloos ontnomen. De specialisten konden niks meer voor haar doen.

Meneer en mevrouw kozen voor rust, voor thuis samenzijn met zo min mogelijk hulp van buitenaf. Ze hadden immers al zoveel verdrietige dingen samen meegemaakt. Dingen die hen hadden verbonden in een niet te verbreken en immense liefde. Ook dit wilden ze samen een plekje geven. Toch vormden onze wekelijkse bezoekjes voor hen een hoogtepunt. Ze keken ernaar uit. Mevrouw genoot van een warme douche, meneer vertelde ons hun levensverhaal. Het woord “toeval” moesten ze maar uit het woordenboek schrappen, vond hij. Dat bestond helemaal niet. En zo waren wij daar, voorbestemd, dankbaar voor wat ons “toeviel”….

Maar toen kwam de dag dat het niet meer ging. Ze had meer pijn dan ze kon verdragen. Iedere prikkel werd er een teveel. Alles zelf doen was geen haalbare optie meer. Meneer was uitgeput van al het zorgen…De fantastische huisarts zorgde voor adequate pijnstilling, maar wat verder? Meer zorg thuis wilden ze niet, dat zou alleen maar meer onrust geven. Een hospice dan, opperde ik? Dat meneer dit niet meteen van de hand wees, zei genoeg, dit was voor hen de beste keus. Ook al moest hij, moesten wij, de dagelijkse zorg dan uit handen geven, deze beslissing gaf de rust die meneer en mevrouw zo nodig hadden. Liefdevol verzorgd en zonder pijn ontstond er ruimte om het aardse leven stapje voor stapje los te laten. We bezochten haar en vonden haar bijna gelukzalig in bed, genietend omdat ze niks meer hoefde. Hij streelde haar hand, terwijl hij ons de laatste bijzonderheden vertelde. Niks was onbesproken gebleven tussen hen. De sfeer was sereen… Toen haar ringen af moesten omdat haar handen vocht vasthielden, deed ze zelf haar trouwring af. Ze keek haar man indringend aan en gaf de ring terug aan hem. Zo sloot ze bewust hun aardse samenzijn af. Een zeer aangrijpend moment, zo omschreef meneer het via Whatsapp.

En ik…ik laat een traan, geraakt als ik ben door de puurheid van dit echtpaar. Hun aardse samenzijn mag dan misschien ten einde komen, ik weet zeker dat hun liefde reikt tot voorbij de dood!

Staying Alive


by Jojanneke in Nieuws

staying alive

Als zorgverlener moet ik één keer per jaar op reanimatietraining. Dat is een goede zaak, vind ik. We kunnen allemaal in zo’n noodsituatie terecht komen en als je met kwetsbare mensen omgaat, is die kans nog iets groter.

Daar ging ik dus vorige maand op training. De Bee gees schalde door de speakers: ‘Ha ha ha ha Stayin’ alive, Stayin’ alive’, om het ritme van 30:2 aan te geven. Voor iedereen die ooit een training gedaan heeft vast wel bekend. Behalve het handmatig reanimeren werd ook het gebruik van de AED (automatische externe defibrilator) weer even opgefrist. Goed om te horen dat deze op steeds meer plekken hangen. Let maar eens op, ze hangen in het station, bij de supermarkt en bij de kroeg op de hoek. Het gebruik van de AED vergroot de kans op een succesvolle reanimatie aanzienlijk.

Moet je iedereen reanimeren? Goede vraag. Het antwoord is: ‘Nee’. Er is in Nederland een groep mensen die niet gereanimeerd wil worden. Zij dragen een penning. Op de penning staan een pasfoto, naam en geboortedatum van de drager, plus een verklaring. Als je deze niet-reanimeren penning ziet, hoef je niet te reanimeren.

Bij heel zieke, of heel oude mensen kan je je daar vast wel iets bij voorstellen, maar er zijn ook veel anderen die zo’n penning dragen. Zij willen niet het risico lopen beschadigd uit de reanimatie te komen. Gezondheidssituatie, leeftijd en sociale contacten kunnen een rol spelen bij deze keuze.

Gelukkig hebben de meeste mensen die een hartstilstand overleven een goede kwaliteit van leven. Dit aantal is de laatste jaren flink verbeterd door adequatere hulp van omstanders, de AED en verbeterde mogelijkheden in ambulances en ziekenhuizen.

Heeft u uw reanimatie diploma?

Black clouds and silver linings


by Elly in Nieuws

blackclouds

 

Dinsdag 26 januari tussen de middag. Even mijn mail en social mefia checken. Zie dat een vriendin een berichtje van een zekere Dirk en Jessica Kuijt heeft gedeeld. De begintekst intrigeert me, dus scroll ik niet door, maar lees het hele verhaal. Wow.. tranen stromen inmiddels over mijn wangen. Door het verhaal zelf, maar zeker ook door de manier waarop het verwoord is.

Een jong gezin, die een zoontje van 3,5 jaar onlangs hebben verloren. Hoe ze worstelen met dit onmenselijke verdriet en gemis. Zo puur, eerlijk, oprecht zijn hun gevoelens daarover omschreven. Ik lees wat berichten terug, want wat is er dan toch gebeurd?! Een auto ongeluk ging vooraf aan veel ellende, pijn, zorg, vechten en verdriet.

En aan dus het uiteindelijke los moeten laten…. Zoals Dirk het verwoorde: wat eerst “Huisje, boompje, beestje” was, veranderde in ” Huisje, traantje, kruisje”. Maar dan vertelt hij verder. Hoe ze gekozen hebben voor orgaan donatie en hoe ze daar iemands leven mee hebben weten te redden. Vandaar dus zijn titel “Black clouds & silver linings”, begrijp ik nu. Jemig, wat een relativeringsvermogen, maar meer nog, hoe dapper!! Diep respect.

Ja ik weet dat de meningen verdeeld zijn over donorschap en dat het een moeilijke keuze is. Deze blog is ook niet bedoeld als pleidooi.Gelukkig mag het namelijk nog steeds een vrije keuze zijn, want daar ben ik dan ook weer voorstander van. Het verhaal zet je wel aan het denken, want wat hadden zij graag gehad dat hun kleine man na het ongeluk gered had kunnen worden door een donor.

Zij en velen onder ons, hebben te “dealen” met een groot gemis. En ik vind het mooi om te lezen dat hun keuze, naast het redden van iemands leven, ook hun verdriet toch iets verzacht…

Ben benieuwd of het ook u aan het denken zet.

Leven en sterven in het ritme van de natuur


by Madelief in Nieuws

leven en sterven in het ritme van de natuur

Hoewel we hier in het drukke Westen vaak ver verwijderd zijn geraakt van onze innerlijke biologische natuur, zijn wij mensen toch een onmiskenbaar onderdeel van alles wat leeft en sterft.

U kent daar vast ook voorbeelden van: Stormt het buiten, dan “stormt” het ook in kinderen. Zijn de dagen kort en donker, dan kruip je het liefst onder een dekentje op de bank. Maar zie je de eerste tekenen van de lente, dan lijkt het wel alsof ook wij weer ontwaken. Je voelt je meteen vrolijker, energieker. Vaak bruis je in de lente van nieuwe ideeën, ideeën die in de zomer rijpen en vrucht dragen. Komt dan de herfst, dan kun je bekijken wat je los wilt laten.

Dat kan van alles zijn: Van onzekerheid, tot een baan die je geen voldoening meer schenkt. En dan is er weer de winter, om uit te rusten en nieuwe krachten op te doen. De natuur lijkt dood, maar ondergronds ontstaat al weer nieuw leven. Zo zijn de natuur en de seizoenen een metafoor voor ons eigen leven. Het voelt goed voor mij om me daar bewust mee te verbinden.

Een plek waar je de natuur bij uitstek kunt ervaren, is natuurbegraafplaats Heidepol in Arnhem. “Natuurbegraven betekent eeuwigdurende rust in de schoonheid van de natuur”. Zo staat het op de website. En zo voelt het daar ook. Je kunt begraven worden in het bos, of in het veld, afhankelijk van je voorkeur. Op een handkar word je naar je laatste rustplaats gereden, de afscheidsviering kan bij mooi weer buiten, op een cirkelvormige open plek in het bos. Grafstenen zijn er niet, slechts een schijf van een boomstam met je naam erop markeert de plek waar je ligt. Ja, als mijn tijd is gekomen, mogen mijn kinderen me daar begraven, onder een mooie boom. Of op het veld. Zo gaat mijn lichaam dan weer op in de eeuwigdurende cyclus van leven en sterven van de natuur. Ik vind het een mooie gedachte.

En u? Wat zijn uw wensen en gedachten over uw laatste rustplaats?

You can check out anytime you like, but you can never leave


by Elly in Nieuws

eag;es

Dinsdagochtend 19 januari vroeg, mijn man komt naar boven: “Glenn Frey is overleden”. Even dringt de naam niet tot me door, oh ja, een van de zangers van The Eagles! Een zanger en songwriter die bij mij hoog in het vaandel staat. Ook weer zo jong…

“Ben benieuwd of hij net zoveel media aandacht krijgt als David Bowie vorige week”, zegt hij nog. “En wat fijn dat we The Eagles vorig jaar nog live hebben gezien”. Dat was inderdaad een grote wens die uitkwam, en het was meer dan prachtig! Mooi stemgeluid, gevoelige muziek, u kent het wel. Wat een mooie albums laat hij na!

Ja artiesten met hun talenten laten veel na, en zeker muziek is iets wat blijft, wat een klein beetje onsterfelijkheid met zich meebrengt. Een erfenis voor iedereen die zijn of haar werk weet te waarderen. Logisch toch, dat het overlijden dan uitgebreid in het nieuws komt?!

Ja! En nee, want is zo iemand dan belangrijker, “verdienen” de meeste mensen niet deze aandacht, overpeins ik. Gelukkig zie je meestal dat deze aandacht er ook is. Weliswaar in wat bescheidener vorm.

Maar naasten, dierbaren en kennissen eren de overledene op hun manier! Op een passende wijze. En wordt iedereen niet gemist en laat iedereen niet wat moois na, oké de een meer dan de ander.

Wat denk je van kinderen en kleinkinderen en de doorgegeven normen en waarden. De inzet in je werk of in het vereniging of vrijwilligersleven. De bekommering en zorg om andere mensen.

Dan geef je ook veel, en al is het misschien niet altijd even tastbaar, zeker niet minder belangrijk!
Voor velen van onschatbare waarde. En een ieder leeft zo voort in de harten van anderen.

Best een mooi idee, the circle of life.

 

Doodgewoon


by Jojanneke in Nieuws

doodgewoon

Bij ons thuis is ‘de dood’ een item waar door de kinderen regelmatig over gesproken wordt. Ik denk dat ons werk hier mee te maken heeft, omdat ze er vaker wat over horen. Toch hoor ik ook de kleuterklasgenootjes van onze oudste dochter regelmatig over ‘doodgaan’.

Doodgaan is natuurlijk erg abstract en een beetje geheimzinnig. En het maakt wat los bij alle grote mensen. Misschien dat het daarom wel zo interessant is?

Er is veel gezegd en geschreven voor, over en zelfs door kinderen als het gaat over dood. Je kunt kiezen tussen Nijntje, Kikker en zijn vriendjes, maar ook minder bekende hoofdpersonen, om verlies en rouw eens bespreekbaar te maken met een jong kind. Veel boeken zijn de moeite waard.

Zo kreeg ik van mijn collega het boek ‘Doodgewoon’ van Bette Westera aangereikt. Een poëzieboek wat eigenlijk voor volwassenen minstens net zo mooi is als voor kinderen. De toegankelijke gedichten (voorzien met bijzondere illustraties van Sylvia Weve) belichten allerlei facetten van de dood. Een mooie mix van gevoelige gedichten over afscheid en rouw, filosofische gedichten die uitnodigen tot gesprek en gedichten met wat (zwarte) humor die lucht geven aan het geheel. Het boek is wat mij betreft een aanrader. Ik sluit af met een stukje van een gedicht uit het boek over leven na de dood:

 ‘Alleen al het idee geeft mij een warm gevoel van binnen.

Dan zou het mama kunnen zijn,

die lekker ligt te spinnen

op papa’s schoot. Zou dat niet prachtig zijn?’

 

U kent waarschijnlijk ook mooie boeken. Welke raadt u aan?

Er voor elkaar zijn


by Elly in Nieuws

voorelkaar

Hoe vaak hebben we het de afgelopen dagen gehoord: Prettige jaarwisseling en een gelukkig nieuw jaar. De beste wensen voor 2016. Veel liefde, geluk en gezondheid toegewenst. Maak er wat moois van!

Allemaal goed bedoelde wensen, helaas niet voor iedereen zo vanzelfsprekend. Als je onlangs een dierbare verloren bent, als er door ruzie een verwijdering is ontstaan, als er sprake is van een echtscheiding, als er een nare ziekte de kop op steekt bij jezelf of een naaste. Allemaal situaties waarin het niet zo vanzelfsprekend is, dat het een gelukkig nieuw jaar gaat worden.

Gevoelens van verdriet, gemis, wanhoop, eenzaamheid en machteloosheid voeren dan de boventoon. Hoe graag je het ook anders zou willen en hoe positief je ook wilt zijn. Toch zijn alle goede wensen niet voor niets, juist vaak welgemeend! En ja, het leven gaat door, een waarheid als een koe.

Wat als we proberen er voor elkaar te zijn, niet enkel met woorden maar ook met daden?! Een extra bezoekje, belletje, appje of kaartje. Neem iemand in je armen en biedt troost, een luisterend oor. Ook een zogenaamd verzetje of uitje doet soms wonderen.

Kortom, wat als we laten zien, merken, voelen dat we er zijn voor elkaar. Zou dat iets verlichten, ja toch?! Weet zeker dat we allemaal wel iemand in onze omgeving hebben, die dit broodnodig heeft. Enne… mogen geven is altijd nog zoveel beter dan moeten ontvangen!

Wie sluit u in uw armen?

Music was my first love


by Elly in Nieuws

music van hardeveld uitvaartzorg
Zo na de kerstdagen, tot aan oudjaar, is het tijd voor de Top 2000. De lijst met populairste aller tijden. Het laat mij nadenken over mijn favoriete plaat.

“Music was my first love”, een tekst die zeker op mij van toepassing is. Muziek loopt als een rode draad door mijn leven. Muziek maken, muziek luisteren, muziek voelen!! Er zijn zoveel situaties in het leven, waarbij bepaalde muziek iets met mij kan doen, nee doet! Vrolijke dans- en meezing nummers die mij blij maken. Teksten die me aan het denken zetten , instrumenten zo bespeelt die je, zonder tekst weten te raken.

Muziek doet veel voor me. Emoties als geluk , blijheid, verdriet, gemis. Muziek kan me troosten, me opvrolijken, me aan iets of iemand laten denken, me kippenvel bezorgen, maar ook tranen laten vloeien. Kortom muziek laat me voelen.

Muziek kan een boodschap meegeven, muziek kan je helpen bij gevoelens, bijvoorbeeld bij verlies en gemis. Muziek kun je delen. Ook bij een afscheidsceremonie kan muziek een grote rol spelen. Het, al dan niet, samen uitzoeken van passende muziek geeft gespreksstof. Uitgekozen muziek die je later nog steeds troost bieden en in ieder geval herinneringen oproepen. Ik ervaar dit als zeer waardevol.

Welke muziek is voor u belangrijk?